நுனிநாக்கில் ஊறிக்கிடந்த நம்பிக்கையும் 

விழுந்து போச்சு...

கண்ணன் வருவான், சேலை தருவான் 

எல்லாமே கதையாகிப் போச்சு....

மிச்சமிருந்த ஒரு காலை 

பாஸ்பரசும், இறையாண்மையும்

பங்கு போட்டிடுச்சு........

மண்ணை வளமாக்க 

உடல் எல்லாமே உரமாகிப்போச்சு.........

இறுதியில் எட்டி நின்று 

முக்கைப்போத்த  

நாங்களும் அரசியலாய்ப் போனோம்...... 

என் அக்காகளின் மானத்தைத் தின்ற நீ 
எப்படி விடுமுறைக்கு வீடு செல்கிறாய்? 
உன் கண்களுக்கு பயந்து 
உன் அம்மாவும் தங்கையும் ஓடி ஒளியமாட்டார்களா?


உன் பூட்ஸ்ரேகையில் 
இத்தனை தசைப்பிண்டங்கள் சிக்கிக் கிடக்க 
இந்த சம்பளத்தில் 
எப்படி உன்னால் வாய் நனைக்க முடிகிறது?


உணர்ச்சி நரம்பை 
அறுத்துவிட்டு தான் 
இணைப்பார்களோ ராணுவத்தில்?
இது தான் உங்கள் புத்தன் போதித்த புத்தாமோ? 


இன்னும் நீ மனித முகத்துடன் இருப்பது 
ஆச்சர்யம் தான்.....!

ஒவ்வொரு அலுவலகத்திலும்
நீளும் கைகளுக்கு
சொல்லிப் புரியாது.....
அவசரத்தில் கண்ட கனவுகளைக் கூட
எடுத்துவரவில்லை என்பது....!

நான் 
உயிர் பெற்ற  
அம்மாவின் வயிற்றில்
இன்று 
ஷேல்த்துண்டு....... 

தன் சகோதரனை நசித்த

பூட்ஸ் காலில் 

இறுக்கக் கடித்துவிட்டு வருகிறது 

சாலையோர எறும்பு, 

பார்த்துகொண்டு இருக்கிறேன் நான்.... 

தொலைந்துபோன தகவலும் இல்லை,
வந்துசேர்ந்ததாய் ஒரு செய்தியுமில்லை, 
இதுவரை சுவைத்த அனுபவமுமில்லை... 
எங்கே ஒளிந்திருந்து 
பூச்சாண்டி காட்டுகிறாய் 
சுதந்திரமே!!!!

நேற்றுக் கடைத்தெருவில் 

என் கண்ணீர்க் கதையை 

கிண்டல் செயும் போது புரிந்தது 

அன்று,

என்னுடன் சேர்ந்து அழுதமுகம் 

உன்னுடையதில்லை என்று...........

தலை வெடித்து

கையுடைந்து 

தெருவிலே துடித்தபோது 

வலித்தது.

தாண்டிப்போன அனைவருமே 

ஊனம் போர்த்தியவர்கள்.......

ஏதோ கட்சிக்காரர்கள் 

தெருச்சுவருக்கு வர்ணம் அடித்தார்களாம்..... 

கிழே ஓரத்தில் படுத்துறங்கியவனுக்கு 

அன்று தான் கொளிப்பண்டிகை........ 

தலைவர் வருகிறார்,
தெருகம்பங்களில் கூட விண்மீன் 
அதே வீதியில் குந்தியிருக்கும் அந்த குடிசை வீட்டில் 
இன்னும் ஒரு மின்மினி பூச்சி கூட 
ஒய்வெடுக்கவில்லை...........

ஒன்று செயுங்கள்!
வீட்டில் ஒரு நாய் வளர்த்து பாருங்கள் 
கொஞ்ச நன்றியையாவது 
கவ்விக்கொள்வீர்கள்........

காந்தி தேசம் 

ஒவ்வொரு ஓட்டுக்காகவும் 

நூறு ரூபா நோட்டில் 

சிரிக்கிறார்.... 

அப்படி என்ன வெட்கம்? 
 ஏன் என்னைக் கண்டதும் ஓடி ஒளித்துக்கொள்கிறாய்?
சூரியனும் மழையும் 
முணுமுணுத்துக்கொள்கின்றன.......... 

இங்கு போல் இல்லை அங்கு 

ஒரு ஊரையே அநாதை இல்லமாக 

ஒதுக்கி தந்திருக்கிறது 

எங்கள் அரசு......

செத்துக்கிடந்தால்
எட்டடி தள்ளி நிற்பவன்,
சொத்துக்கிடந்தால்
சோகத்துடன் கண்ணீர் தருவான்.....

                                                                             

நீ 

எவ்வளவு அழகுபடுத்தி 

கோயிலுக்கு அனுப்பினாலும் 

யாரும் என்னை 

கண்திறந்து பார்ப்பதில்லை....

சிற்பிக்கு புலம்பித்தள்ளுகிறது 

தெருவோரக்கல்

எப்போது தான் 
சொந்த காலில் நடக்க போகிறீர்கள்? 
உங்கள் தோட்டாக்களைக் கூட 
நாங்கள் தான் 
சுமக்கவேண்டியுள்ளது ...!

நாங்கள் ஒரு வசிகமும் 
செய்யவில்லையே...
ஏன் உங்கள் துப்பாக்கிகள் 
எங்கள் பின்னாலே 
அலைகின்றன! 

சுற்றுலா  என்று 

சுடுகாடாய் போன 

எம் நிலத்தில் நின்று 

புகைப்படத்துக்கு சிரிக்க 

இப்போது எப்படி முடிகிறது என்னால்....!

இது ஈழத் தமிழர்களின்
கண்ணீர்.....
நீங்கள் குடை பிடித்தே
செல்லுங்கள்!

கோயிலில் திருட்டு

தங்கமுலாம் பூசிய

கடவுள்

திருடனுடன் தப்பியோட்டம்...

பாலும் பழமும் கோயிலுக்கு

கடவுள்களோ

கஞ்சியுடன்

முதியோர் இல்லத்தில். 

தீயதைப் பார்க்காதே

தீயதைப் பேசாதே

தீயதைக் கேட்காதே

என்றார்கள்

அன்றிலிருந்து இன்றுவரை

ஊனமாகத்தான்

வாழ்ந்துகொண்டு இருக்கிறோம்.

ஓடியாட மைதானமுண்டு

கற்றுத்தேற பல்கலையுண்டு 

படுத்துறங்க புல்வெளிக்களுமுண்டு

இவற்றைச் செய்ய 

சுதந்திரமில்லை எமக்கு..

சுற்றிச் சுற்றிப் பார்த்தேன்.

கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரைக்கும்

கல்லறைகள் தான்.

எம் ஊர் 

தொலைந்து போயிருந்தது....  

நேற்று நடந்த ஷெல்வீச்சில்

தன் சோதரன் தலைதெறித்த

செய்தி கேட்டு

என் மடியில் கதறி அழுகிறது

இந்த தெருவோர மரநிழல்.

ஓசோன் படையை விட்டுவிடுங்கள்.

முதலில்

துப்பாக்கி முனைத்துவாரத்தை

அடையுங்கள்.

பூமி தொடர்ந்து சுவாசிக்கும்...

அங்கு 

மரங்களில் பூக்கள் இல்லை.

வீதிகளில் மனிதர் இல்லை.

இரண்டுமே

கல்லறைகளில்.....

ஏதும் ஒரு அடகுக்கடை

காட்டுங்களேன்.

எம் உயிர் பத்திரமான

பத்திரமாக ஆவது இருக்கட்டும்.

பாலை விட

எம் கண்ணீரென்ன 

அவ்வளவு  இனிதா 

இன்னும்

உங்களுக்குப் புளிக்கவில்லையே!

பலரின் எதிர்காலங்கள் 

கொள்ளையடித்துச்  செல்லப்படுகிறது...

'காலம் பொன்னானது'
என்று 
சும்மாவா சொன்னார்கள்????  

உயிரை எடுத்துக்கொண்டு

ஓடி வந்துவிட்டேன்.... 

உரிமையை
அநாதையாக்கி விட்டு.

உலகிலே

அதிக கட்டிடங்கள்

எங்கள் ஊரிலுள்ள
மயாணத்தில் தான்...

அம்மா!

இந்த சினிமாவில்
மட்டும் தான்
கிரோக்கள்  ஜெயிபாங்களா?

இத்தனைக்குப் பிறகும்

"அமைதியாய் இரு

எல்லாத்துக்கும் கடவுள் இருக்கிறார்" 

என்று

பாட்டி சொல்கிறாள்.

அவளுக்கு அவள் பாட்டி
சொன்னதாம்?????

எம் மண்ணைப் போல்

என் மானத்தையும் பந்தாடுங்கள்.

"நான் உங்கள் சகோதரி" என்று கதறலாம்

பொருட்படுத்த வேண்டியதே இல்லை.

ஐயோ! அப்படி எல்லாம் உற்றுப் பார்க்காதீர்கள்

நெற்றியில் ஒரு பொட்டிடுங்கள்

உங்கள் துப்பாக்கி முனையால்.....

உடல் உண்பவர்கள் தானே நீங்கள்!

எறும்புகள் மொய்க்கிறதே

உங்கள் நகங்கள் என் உடலில்

கோலங்களோ போட்டுள்ளன?

தேடி என் தாய் வரலாம்

அந்த ஒரு சேலை தான் அவளிடம்

அதையும் உருவி விடாதிர்கள்..

என் உடலை எந்த மரத்துக்கும்

உரமாக்க வேண்டாம்...

எரிந்து சாம்பலாகி விடும்.

பயப்பிட வேண்டாம்

உங்களுக்கு ஒன்றுமே தெரியாது

இது உங்கள் நீதிமன்றம்.

சரி தயாராக இருங்கள்

இதோ

உங்கள் சோதனைச்சாவடியை

நெருங்கி  வந்து கொண்டிருக்கிறேன்........

எம் உடலுக்குச் சுதந்திரமாம்
அவிழ்த்தெறியப்பட்டன  உடைகள்.
எம் உயிர் எமக்கு சுமையாம் 
துப்பாக்கிகள் தயார்ப்படுத்தப்பட்டன.
எம் விழி வெப்பத்தைக்கூட
ஏற்கத் தைரியமில்லா கோழைகள்  
கட்டிவிட்டனர் கண்களையும்.
ஒரு கணம் கூடப் பயம் வேண்டாம்
"சித்தரிக்கப்பட்ட நாடகம்" என்று சொல்......
ஊனம் போர்த்திய உலகமடா இது!
எமக்கு மேல் மேடை போடு
அழகிப் போட்டிக்கு ஆள் அனுப்பி ரசிக்கும்
அயல் நாடு.
ஆம் கதறி அழுவது என் தங்கை தான்
இப்பொழுதெல்லாம் அவள் பங்கிறைச்சி  போல்
பிரிக்கப்பட்டிருப்பாள்.
அவசரம் வேண்டாம்
அதையும் திரையிட்டு காட்டுவார்கள்
பார்த்து மகிழுங்கள்.....

2009

இதோ
இந்த புத்தாண்டு
எம் துயர்துடைக்கும்
புது ஆண்டு என்று
போனவருடமும்
எழுதினேன்.

ஏழுபேர் பலி
புதுவருடத்தில் குண்டுவெடிப்பு
செய்தித்தாள்
சொல்லியது.
சட்டென்று திடுக்கிட்டது
அன்று
பட்டாசுச்சத்தமென்றெண்ணி
குதூகலித்த
என்மனம்.

சுமைதாங்காமல்
இறக்கிப்போட்ட
என் துன்பங்களை
சுமந்துகொண்டலைகின்றன
சுற்றத்த உதடுகள்